Gemeente van onze Heer Jezus Christus
Lieve mensen van God.


De meesten van u weten wel, dat ik af en toe mensen in de echt verbindt. Soms als pastor, maar vaker als buitenge-woon ambtenaar van de burgerlijke stand. Je gaat dan een paar weken voor de grote dag naar het bruidspaar toe voor een kennismakingsgesprek. Op grond van wat hij dan te horen krijgt, componeert de ambtenaar een toespraak.
Pas geleden heb ik een bruidegom – op zijn trouwdag – om toestemming gevraagd, zijn levensverhaal te gebruiken in een paaspreek. Het mocht.

Hij groeide op een gezin, waar huiselijk geweld aan de orde van de dag was. Zijn moeder leed daar fysiek onder. Hijzelf heeft al heel vroeg geleerd om de gevoelens die dat opriep, te negeren. Daar kwamen de vernederingen nog bij, die hij zelf te verduren kreeg: Een vrij constante stroom van opmerkingen in de sfeer van: nietsnut, mislukkeling, watje… en wat dies meer zij. Het was allemaal dermate pijnlijk,
dat hij besloot die pijn niet meer te voelen. Hij sloeg al die nare gevoelens op in de beerput van zijn onderbewuste. Daar ging een stevig deksel op. De harde leerschool van zijn kinderjaren, leidde tot de conclusie: Voelen…
dat kun je beter niet doen!

Hij werd geboren als Kees A en kreeg – na een scheiding – de naam van zijn stiefvader. Die bleek na enige tijd van hetzelfde sop overgoten te zijn. Zo’n stiefvader wil je niet! Toch groeide hij verder op als Kees B.

Het was allemaal zo heftig dat hij, zodra dat wettelijk kon, officieel, zijn voor- en achternaam heeft laten veranderen.
Hij heet nu Dan ook Bram C. Die C staat voor de meisjes-naam van zijn moeder, dus ook van zijn onvolprezen opa.

Hij ontwikkelde zich tot een jong ondernemer en verdiende in korte tijd veel geld. De toko groeit supersnel van eenmanszaak tot een bedrijf met 22 werknemers.
Het geld klotst tegen de plinten. Hij leidt het soort leven dat – als hij een bekende Nederlander was– groots genoemd zou worden: Groots en meeslepend: Seks, drugs en rock and roll. Hij trouwde en scheidde… Speelde gitaar in allerlei bands en ging elk weekend helemaal uit zijn bol. Drank, drugs, veel ruzie en de oerendharde muziek van zo’n  jankende elektrische gitaar. Niet normaal!

De signalen van de fraude, waar zijn compagnon mee bezig was, drongen niet tot hem door.
De tekenen van de oplichterspraktijken van een of andere durfinvesteerder… vervaagden in wolken van wiet en de  nevels veroorzaakt fusten vol single malt.

Het was dan ook ontnuchterend om op zeker moment te ontdekken, dat hij zelf werd beschuldigd van frauduleuze handelingen. Jarenlang procederen, was de consequentie. Hij bewees uiteindelijk zijn onschuld, maar was niettemin een gebroken mens.
Er moest nogal wat psychologische kennis en kunde aan te pas komen om hem weer een beetje op de rails te krijgen. Dat lukte echter wonderwel en de manier waarop zijn psycholoog en zijn psychiater hun werk deden…
de oprechte toewijding waarmee deze mensen hem behandelden…
deden hem besluiten zelf psychologie te gaan studeren.
Afgelopen november is hij afgestudeerd en enkele weken geleden getrouwd met de vrouw, met wie hij al vijftien jaar samenwoont in haar huis. Ze gaan nu samen een huis kopen.

Toen ik hem vroeg wat hem zo aanspreekt in haar,
klonk weer dat woord toewijding. “Ze doet alles met heel veel toewijding: haar werk, haar hobby’s, de omgang met haar kinderen, uit een vorige relatie. Ik vind dat mooi om te zien. Het bleef even en toen zei hij: Het is niet alleen dat ik het zie…  ik vind het vooral fijn om dat ook zelf te voelen. Voor mij is dat nieuw, weet je.” Vertelde hij.
Ik kan me weer gevoelens permitteren. Ik voel Marianne’s liefdevolle toewijding,” zei hij. Over Mariannes gezicht vloeide een traan. Zijn aanstaande was ontroerd. Ze voelde zich gekend. Bram noemde haar naam! Marianne!

Er waren bij mij tijdens zijn verhaal associaties opgekomen met het paasgebeuren. Ik dacht: dit is opstanding, en op dit moment kwam mij die tuinman voor de geest. U weet wel,
Maria van Magdala zit huilend bij het graf in de tuin van Jozef van Arimathea. De Tuinman noemde haar naam: Maria! Zij voelde zich gekend, Maria.
Ze antwoordde: Raboeni! Een koosnaam: Lieve rabbi.
Kennen en gekend worden. Het gevoel waardevol te zijn in de ogen van de ander.
De ander op waarde schatten. Je kunt het op 100 manieren omschrijven. Je kunt het ook samenvatten in één woord: Liefde. De liefdevolle houding van de dokters en vooral de onvoorwaardelijke liefde van Marianne, gaven hem de kracht het deksel van die stinkende beerput te tillen.
Hij zei: Ik vertel het je met een gerust gemoed.
Ik ben de schaamte voorbij!

Ineens begreep ik wat “vergeving” betekent:
De liefde van anderen voelen als een kracht om alles wat er ooit misging achter je te laten.

Zo ligt dat ook in de relatie tot God:
Zijn liefde voelen als een kracht om alles wat er ooit misging achter je te laten.

Dat is Pasen:
Christus laat ons Gods liefde ervaren als een kracht die sterker is dan wat dan ook… zelfs sterker dan de dood.

Ik vertel u over Bram en Marianne op over Paasmorgen, na een week waarin het tegendeel voluit aan de orde was. Haat en geweld voerden de bovenste boventoon.
In Brussel werd door een viertal moslims – o ironie – een kruis opgericht. Vierendertig onschuldige mensen lieten er
het lieve leven.

Afschuw vervult ons. Haat probeert de overhand te krijgen,
ook over onze gevoelens. Je voelt dat liever niet, maar zo’n beerput is ook niet alles. Ik vermoed dat veel mensen met die spanning zitten: Je wil ze niet haten… maar, na wat er  deze week in Brussel gebeurde. Precies na die week,
zijn wij hier in de Kapel bijeen om te vieren dat de Liefde overwint. Dat ware liefde niet stuk te krijgen is.

De liefde van Marianne sleepte Bram er doorheen.
De liefde en toewijding van Marianne stelde hem in staat zijn beerput te openen…

De liefde van Christus sleept de moordenaar aan het kruis er doorheen… Heden zul jij met mij in het paradijs zijn!

Kees werd vernederd door zijn vaders, metselde een beerput voor zijn gevoel en ging los in drank en drugs.
Jongeren in probleemwijken voelen zich vernederd en buiten gesloten. Radicale fanatici die uit zijn op macht, bieden hen de mogelijkheid die gevoelens uit te schakelen en terreurdaden te plegen in Brussel en op Zaventhem.
 

De machtswellust van Pilatus, de corruptie van de tempelkliek de liefdeloosheid van alle terroristen bij elkaar,
kan niet op tegen de liefde, die elk mens ziet als medemens en  zegt: Heden zul je met mij in het paradijs zijn.

De ongekende wreedheid van Pilatus,
de Romein, die de LIEFDE in persoon aan een kruis nagelt…  De onbeschrijfelijk kille barbarij van terroristen, die dachten deze week een heleboel geloof en een hoop liefde de grond in te boren… Ook die barbarij is niet bestand tegen: Vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen.
 

Terroristen richten een kruis op, dat een paar dagen later als een teken van overwinning op het kwaad, door de straten van Amersfoort wordt gedragen.

Hoe om te gaan met gebeurtenissen als in de afgelopen week? De schrift wijst ons een weg: PASEN vieren. Pasen vieren: Het oeroude verhaal over Christus’ opstanding present stellen in het heden – met het oog op de toekomst.

Christus staat op… in het levensverhaal van Bram.
Christus wordt zichtbaar in de opstandige liefde van mensen, die dinsdag gestrande reizigers spontaan hun logeerkamer aanboden.
Christus staat op waar de liefde het wint van de haat.
Christus staat op, waar liefdevolle mensen in verzet komen tegen de manier waarop we de fundamenten van onze beschaving verkwanselen aan de mammon. In Europa zorgden mensen ooit koste, wat het kost voor elkaar.
En nu? Schaamteloze graaiers gaan op hun bek voor de
God van het geld. Gloria voor Mammon! Mammon akbar!
 

Christus staat op waar kerken zich niet langer laten verbannen naar het privéterrein, maar in de openbare ruimte profetische woorden spreken.
Woorden, die de haatzaaierij aan de kaak stellen…
Het maakt het niet uit of die haat onder een kapuchon  vandaan komt of onder een hoog geblondeerd kapsel.
Maar wie zwijgt stemt toe…


Je kunt het ook omdraaien en zeggen: Christus blijft zo dood als een pier, zo lang zijn volgelingen als angstige wezentjes achter de grote deuren van hun kathedralen  blijven prutsen aan hun zielenheil voor het hiernamaals.
Maar waar gelovigen, van welk houtje ze ook zijn,
opstaan tegen onrecht, daar staat Jezus op.
Daar is het Pasen.

Als wij opstaan en samen op weg gaan naar een wereld,
die voor de jood veelbelovend land heet,
door de moslim het paradijs wordt genoemd,
en die wij kennen als Gods koninkrijk,
dan ontmoeten we elkaar vast en zeker
voor het aangezicht van de Ene God:
Koning van de wereld, Barmhartige Erbarmer,
Vader van Jezus Christus … en van alle andere mensen.
Die Ene God waarop al die gelovigen hun vertrouwen vestigen…biedt ons allemaal kwaliteit van leven aan.  
Lieve mensen… Christus is opgestaan.
Hij roept u en mij… bij name… zoals ooit Maria
We mogen ons gekend weten…
als zijn ekklesia – als degenen die geroepen zijn

Geroepen om op weg te gaan. Geroepen om op te staan.
Wij zijn geroepen om, samen met de joden en de moslims te reizen, naar het land dat die ene God zal wijzen.

WE zijn geroepen.
Het is aan ons om aan die roepstem gehoor te geven.
Het kan toch niet zo zijn, dat Christus voor niets gestorven is en opgestaan en een roepende is in de woestijn?
Nee, dat kan niet! En zo is dat ook niet, want hij is waarlijk opgestaan! Laat dat maar klinken, misschien wel overtuigder dan ooit! Dat moet ook… want met minder kan Europa niet toe.

Die 34 mensen in Brussel, mogen toch ook niet voor niets gestorven zijn… Nee, dat kan niet! Dat is ook niet zo. Want de Christenen van Europa vieren vandaag Pasen.
Christenen in heel de wereld vieren vandaag de overwinning op de dood… en dat kan niet zonder consequenties blijven.
Volgende week woensdag is er een referendum.

De tuinman roept ons bij de naam:
Gemeente van Jezus Messias in Andijk en Wervershoof –sta op!
De tuinman roept: Gemeente in Europa – sta op.
Kerk in de wereld – ga op weg! Ga op weg en neem de hele wereldwijde mensengemeenschap mee,
naar het land dat God zal wijzen.

In de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest
AMEN.