Gemeente van onze Heer Jezus Christus
Lieve mensen van God.


Jeruzalem.
Een stad zoals alle andere.
Gewoon, een werk- en woonplaats voor mensen.

Jeruzalem,
Een unieke stad, zo is er maar één.
De Klaagmuur, de Rotskoepel, de heilig-grafkerk…
Jeruzalem, woonplaats van de éne God, aanbeden in drie religies.

Jeruzalem,
Een stad met een naam: Stad van Vrede.
Die naam is haar program, haar bestemming
Yerushalayim staat symbool voor de hele wereld
De inwoners van Jeruzalem staan voor… alle mensen.

Eenmaal is de hele aarde… Yerushalayim…
Stad van shalom. City of peace 
Dar es Salaam – Stad van vrede.

Voor Jesaja is Jeruzalem rond 600 voor Christus
de stad, waar hij woont en werkt… als profeet.
Jesaja, profeet van die ene unieke God…
Maar het godshuis ligt in puin.
Van de tempel rest slechts een Klaagmuur
De rotskoepel ligt in bezet gebied…
De Al Aksa moskee is omgeven door mitrailleurs
De grafkerk voorwerp van oecumenische gevechten.

Maar Jesaja ziet de ballingen keren…
Het godsvolk volk nadert vanuit de woestijnen van het leven.
De hoop keert weer. Een wereldwijde stad van vrede
Jeruzalem, symbool van toekomst.

Waar vinden wij onszelf terug in de profetie?
Maken we deel uit van die groep terugkerende ballingen?
Dromen we met hen van Yerushalayim?
Willen ook wij bouwen aan de stad van vrede?
Aan een wereld van vrede en recht?
Of is dat teveel jaren zeventig…
U weet wel, toen we nog
idealisten waren.
 
Iemand was enkele maanden in het buitenland en keert terug naar Nederland. “Wat valt je het meest op?” vraagt de interviewer.
“De onverschilligheid!” is het antwoord. “Nederlanders winden zich nergens meer over op… en als ze dat wel doen,
dan gaat het helemaal nergens over!”
Zie: “De rijdende rechter!”

De idealisten zijn moe. Ze genieten van hun pensioen.
De volgende generatie werkt en werkt.
Ze zijn druk met het overleven van de crisis.
De een omdat de hypotheek op zijn te duur gekochte woning, onder water staat;
de ander omdat het drie weken duurt voor je bij de voedselbank terecht kunt.

Ooit was Nederland gidsland als het om ontwikkelingssamenwerking ging. En nu: we bieden alleen hulp als we er zelf ook wat aan verdienen?
Ooit hielpen Engelsen Europa bevrijden, nu trekken ze zich terug op hun eiland, omwille van slecht begrepen eigenbelang?
Ja er verandert veel in Europa, maar juist dan is er alle reden om te  blijven oriënteren op de visioenen van mensen als Jesaja.
Juist in tijden van grote verandering is het van levensbelang, een visie te hebben. Alleen met het vizier gericht op Yerushalayim, kan onze wereld worden: Een stad van vrede en recht.

Paulus schrijft aan de Galaten:
Broeders en zusters, wanneer u merkt dat een van u een misstap heeft begaan, moet u die door Geest geleid wordt, hem zachtmoedig weer op het rechte pad brengen. Pas op dat u ook zelf niet tot misstappen wordt verleid.

Bij die woorden is in streng calvinistisch Nederland vaak gedacht aan  persoonlijke fouten. Zo’n misstap, een zonde werd vrijwel altijd begaan in de privésfeer. De kerkelijke tucht was dan vaak verre van zachtmoedig.

Het is niet zo’n wonder hoor, dat de ongelovigen de religie achter de voordeur willen stoppen. Moderne mensen zijn gesteld op hun privacy. Pastoraat heeft goddank een ander karakter gekregen.
Toch kriebelt de vraag: Dat “je niet bemoeien met elkaars persoonlijk leven,” is dat respect voor privacy? Of zou het die onverschilligheid zijn uit de interview? Paulus heeft geen behoefte aan inbreuk op je privacy. Laat iedereen zijn eigen daden maar beoordelen, zegt hij.
Dat lijkt ons ook een goed idee… zo lang we georiënteerd blijven op de Jesaja’s visioen van een herbouwd Yerushalayim.
Alles wat daaraan niet bijdraagt  is verspilde energie..
en verspilde energie — dat is zonde.

Hoe je dat doet?
Daarover zegt Paulus: Draagt elkanders lasten, want als je dat doet, leef je naar de wet van Christus…
Elkanders lasten dragen…
Help de lasten van je medemens te dragen.
Als je weet van mensen, die in nood zijn, dan spring je bij.
Maar in onze tijd is er TV en internet en Twitter en Facebook en Instagram.
We weten van alle nood op de hele wereld…
We kunnen toch niet de ellende van de hele wereld op onze nek nemen? Jezus zou zeggen: Waarom niet? Dat doe ik toch ook!
Waarom kunnen we niet met zijn allen, de lasten dragen van alle  medemensen? Een klein percentage rijken, bezit het overgrote deel van al het voedsel, en van alles wat er te bezitten valt. Zeggen we uit machteloosheid, dat we niet elkanders lasten kunnen dragen?
Zo van we hebben het geprobeerd, het is niet gelukt en dus genieten we nu maar van ons pensioen…
of
raakt het feit dat de Belgen uit het EK-tournooi liggen,
ons dieper dan  het bericht dat er een schip met 800 lijken is geborgen in de Middellandse zee? Wat zei die geïnterviewde man ook weer: onverschilligheid.
Goede vraag… Ik ben een voetballiefhebber en die 800 Afrikanen?
Laat iedereen zijn eigen daden maar beoordelen. Zegt Paulus.  Misschien zijn er best dingen waar je trots op mag zijn.
Doe maar! Niks mis mee!

Maar is het hier niet de slager die zijn eigen vlees keurt.”
Nee, Paulus, dat kan echt niet hoor…
Jij denkt dat mensen zichzelf niet voor gek houden?
Ach… kom nou toch! Wat zeg je, Paulus?
Jij vindt dat we die mensen terecht zouden moeten wijzen?
Degenen die zichzelf voor de gek houden?
Ja, Karl Barth, noemde de leugen een van de hoofdzonden.

Dat kan wel zijn, maar de leugenaar aanspreken is niet zonder risico.
Het is niet slim om tegenwoordig de held uit te hangen.
En dan zegt Paulus:
O.K, maar dan moet jij de gevolgen daarvan onder ogen zien.
Ieder mens is n.l. zelf verantwoordelijk voor wat hij doet of laat
en voor de gevolgen daarvan.
Wat een mens zaait, zal die mens oogsten.
 

Je kunt bidden om vrede tot je een ons weegt, maar zolang je denkt recht te doen, door iedereen een automatisch wapen te gunnen,
zullen er schietpartijen zijn, zoals in Orlando.

Je kunt bidden om een vreedzaam samenleven van de verschillende religies, tot je erbij neervalt; maar
zo lang je doorgaat mensen weg te zetten omwille van hun religie…
zo lang misdadige religieuze leiders, beroerde sociale omstandig-heden van jongeren uitbuiten om ze te laten radicaliseren…
zullen er aanslagen zijn, zoals deze week in Istanbul.

 
Wie op de akker van zijn zondige natuur zaait, oogst de dood.
Karl Barth noemde ook de hoogmoed, als een belangrijke zonde:
Op de rechterstoel van God gaan zitten, jezelf vrijspreken
en de ander tot zondebok verklaren…

In het exit-kamp in het Verenigd Koninkrijk, hoorde je niet anders…. en toen het eenmaal zover was, waren de Polen de zondebok – emmers racistische shit kregen ze over zich uitgestort.

De politicus die superioriteitsgevoelens aanwakkert en mensen vervolgens bang maakt die weer te verliezen,
die zaait op de akker van onze zondige natuur… en oogst de dood.
De politicus die zaden als hebberigheid en een profiteursmentaliteit zaait… oogst de dood. 

Maar wie zijn vijand tegemoet treedt met uitgestoken hand om vrede te sluiten; wie de armen niet laat verdrinken, maar een menswaardig bestaan aanbiedt; wie de vluchteling opneemt, i.p.v. hoge hekken te bouwen… Wie op de akker van de Geest zaait, oogst eeuwig leven.

Laten we daarom het goed doen, zonder op te geven,
want als we niet verzwakken zullen we oogsten,
als de tijd daarvoor gekomen is.
Laten we dan in de tijd die ons nu nog rest het goede doen voor iedereen en vooral voor onze geloofsgenoten.

Als de tijd van de oogst gekomen is, mogen we eeuwig leven oogsten. Velen zien in die oogst een beloning in het hiernamaals…
Daarover weet ik niet zoveel. Maar ik weet wel dat eeuwig leven, niet alleen een kwestie van tijd is, maar vooral een zaak van kwaliteit.
Ons leven groeit naar de kwaliteit die we eeuwig noemen…

Laten we dan in de tijd die ons nu nog rest het goede doen….
opdat er kwaliteit van leven zij voor iedereen, kwaliteit die eeuwig noemen.
Kwaliteit van leven, voor de jongeren in Afrika,
voor de Palestijnen en Israeli,
voor moslims, christenen en joden;
voor mensen die afhankelijk zijn van een voedselbank
of van HWK of van de dagopvang bij het LdH.

Paulus roept ons op, ook en vooral goed te zorgen voor onze geloofs-genoten. Christenen in Syrië en Irak behoren tot kerken uit het allereerste begin van het christendom en ze hebben het,
net als hun islamitische landgenoten heel, heel zwaar.
Laten we waar de nood van de wereld op onze weg komt,
solidair zijn met mensen. God geve ons daartoe de moed
en de kracht. AMEN