Gemeente van Onze Heer Jezus Christus.
Lieve mensen van God.

Voor menig protestant begint de kerkgeschiedenis bij de reformatie.
De periode tussen de allereerste Pinksterdag en 1517 schuiven we
graag af op wat nu de Rooms Katholieke Kerk is. Dat klopt niet…
De historie tot aan de reformatie, is ook onze geschiedenis.
Ook onze traditie wortelt dat in dat oecumenisch erfgoed.
Ook is die deels geschreven in middeleeuws Kerklatijn.
Dat kun je nog  zien aan de namen van de zondagen,
die de Lutherse kerk voor ons heeft bewaard.
Deze de tweede zondag van Pasen heet:
Quasimodo geniti… Als pas geboren
kinderen.

Dat is een prachtige naam, die aanduidt hoe mensen die in de begintijd
van de kerk tot geloof kwamen in het leven stonden. Ze treden toe
in de paasnacht… als het Jodendom uittrekt uit Egypte;
als het water van de Schelfzee breekt, worden ze
gedoopt en staan als pasgeboren kinderen
op de andere oever. Ze markeren het
begin van een nieuwe levensreis.
Als pas geboren kinderen.
Quasimodo geniti…

Die vroege christenen vieren de opstanding, die hun leven radicaal verandert.
Ik hoor u denken: dat zal daar en toen, in die eerste christengemeenten
wel zo geweest zijn… maar bij ons, hier en nu in Wognum,
zouden we de impact van Pasen
toch niet zo omschrijven…

Ach nee… Want laten we wel zijn… Hoe gaat dat?
Vlak voor de Paas ga je één of twee keer extra naar de kerk.
Op eerste paasdag is er wel ergens een paasontbijt of iemand organiseert
rond de middag een Paasbrunch.  Op tweede paasdag gingen we met zijn allen naar een tuincentrum of naar een meubelboulevard
en de derde paasdag was eigenlijk al weer een dag als alle andere:
business as usual. Het leven gaat zo zijn gangetje, nietwaar?
Als pasgeboren kinderen? Iets totaal nieuws beginnen?
Nee, dat zit er voor ons persoonlijk niet meer in…
en als gemeente? Eigenlijk ook niet!
Jammer! Misschien, maar het
is nu eenmaal zo.

De realiteit is dat half Nederland heeft weer genoten van “The Passion”
of de “Mattheüs-, dan wel Johannespassion.” Er zijn optimisten
die denken dat al die uitvoeringen evangeliserende waarde
hebben. Nou, ik heb menigeen weer horen roepen
dat het met die Jezus heel slecht is afgelopen.
Dan heb je de boodschap van Pasen gemist.

De meeste Nederlanders storten zich met Pasen op gekleurde eieren, de hazen en de meubelboulevard. En op dinsdag, als de eieren op zijn, en de hazen het naar hen genoemde pad gekozen hebben, vallen we met zijn allen terug
in de sleur van alle dag, gaat het leven gaat weer
zijn doodgewone gang.
Business as usual.

Zo niet in de oude kerk… De oude kerk viert Quasimodo geniti.
Als waren we allemaal pasgeboren kinderen! Een heel nieuw leven vangt aan

In die oude kerk kregen de volwassenen die wilden toetreden 40 dagen onder-richt. Ze werden catechumenen genoemd. Ze liepen catechisatie en
als afsluiting daarvan werden ze –  in de paasnacht – gedoopt.
Bij die gelegenheid droegen de dopelingen: Witte kledij.
Wit, de feestkleur van de kerk… en die witte kleding,
zo rein als pasgeboren kinderen, droegen ze tot en
met de volgende zondag. Dan kwamen ze weer
met de gemeente samen en dan sloten
ze de viering van het paasfeest af.

Op de zondag na Pasen begon dat heel nieuwe leven.
Als waren ze pasgeboren kinderen – Quasimodo geneti.

Maar wat is er dan zo nieuw aan dat leven? Ze hadden op catechisatie geleerd anders naar zichzelf te kijken. Onder die catechumenen waren heel veel slaven.
Die mensen die zijn opgegroeid met de onmenselijkheid van de slavernij.

Die mensen wisten niet beter dan dat ze nu eenmaal slaven waren.
Dat was niet prettig, maar het was nu eenmaal zo. Hun wereld
was overzichtelijk…Ze wisten precies waar ze aan toe waren.
Als je precies doet wat de baas zegt…. dan is het goed.
Het is misschien niet ideaal, maar het is niet anders.
Zo gaat het… dag in dag  uit iedere dag hetzelfde
business as usual.

Die slavernij was bovendien religieus gelegitimeerd.
Wij zijn slaven en de baas is baas, omdat de goden dat zo willen
Als dit niet de wil van de goden zou zijn, dan zou het wel anders zijn.
Ik, als slaaf, doe wat de baas zegt, dan doe ik dat, omdat de goden het willen…
Want… als dit niet de wil van de goden zou zijn, dan zou het wel anders wezen.
U bemerkt ongetwijfeld de cirkelredenering…

Als brave slaaf doe ik netjes wat mijn baas zegt. Als ik houtjes moet hakken, hak ik houtjes, als ik iemand in de pan moet hakken, dan doe ik dat!

Dat patroon heerste niet alleen daar en toen. Het gebeurt ook hier en nu!
Iemand is ziek, omdat hij teveel drinkt… en drinkt om de sores van zijn ziek-zijn te vergeten…

Maar opstandingsgelovigen zijn mensen die zulke vicieuze cirkels doorbreken.
Het onderricht van de kerk is erop gericht dat mensen zichzelf
niet langer zien als onderdeel van een systeem,
maar als vrijgemaakte kinderen van God.  
Je bent veel meer dan alleen maar
die werkkracht van je baas…
Je ben veel meer dan
een wezen wiens lot nu eenmaal vast ligt… ook jij bent mens naar Gods beeld!
Je moet niks… Je mag er zijn zoals je bent. Je mag worden, wie je zou kunnen zijn!

Ik ben in Hoorn betrokken bij het straat pastoraat.
Mensen, voor wie leven is gereduceerd tot overleven!  
De straatpastor zoekt contact, ze schenkt aandacht, ze ziet
niet een dakloze zwerver, maar  een mens; een mens met een naam.
Een vrij mens, die zijn of haar eigen keuzes maakt.  

Het kan zijn dat die mens kiest voor de straat…
Dat kan zijn dat die mens kiest voor een leven met drugs. 
Dat mag. We leven in een vrij land. De straatpastor neemt mensen
zoals ze zijn en wint op die manier hun vertrouwen. De reguliere hulpverlening wordt gewantrouwd… Die willen altijd iets van je… die vertellen je hoe je leven moet!

 

De straatpastor zegt: We proberen te doen wat Jezus deed…
We nemen ze zoals ze zijn, als mensen die vrij zouden kunnen zijn,
maar die zich nu nog  gevangen laten zetten in hun cirkelredeneringen.
Het zijn mensen, die uitsluitend bezig zijn met overleven… en daarbij zijn die vicieuze cirkels zeer behulpzaam.

Maar vaak – niet altijd – komt er een dag dat ze zelf aangeven uit
hun vicieuze cirkel te willen breken… en dan is er… een kans van slagen;
dan gaat de alcoholverslaafde naar de Breider voor een intake. De straatpastor gaat mee, want het doorbreken van en jarenlang gekoesterd leefpatroon is doodeng… Dat lijkt op een giga-sprong in het duister… en dat is het ook,
maar je gaat niet alleen door het leven! De straatpastor gaat mee…
of de hulpverlener van de HWK. Pas achteraf, ziet zo iemand
dat die sprong in het duister, ook de eerste
stap was op weg naar het licht!

In onze Genesislezing zitten mensen opgesloten in de drijvende doodskist.
Het leven in die ark is gereduceerd tot overleven. Een tijdlang was
die kist hun redding. Hier binnen weet je wat je hebt ,naar
buiten ga je niet; je kijkt wel uit… veel te gevaarlijk! 

Maar na verloop van 40 dagen wordt de drang tot leven sterker en sterker… Noach opent voorzichtig een luik … De raaf, als aaseter, handhaaft zich!  
Maar mensen blijven binnen… bang voor de boze buitenwereld.
En dan is er een teken… een teken van leven; de duif komt
terug met een olijftak… Vrede – Sjaloom – Amahoro.
Noach gaat uit zijn dak…het water is gebroken,
aarde opnieuw geboren. Mensen maken
nieuw begin… als pasgeboren kinderen
Quasimodus geniti

Een teken… en bij een teken hoort een verhaal.
Die olijftak op zich zegt niks – De duif roept hooguit roekoe.. roekoe…
Maar de mens ziet een teken … een teken van leven… leven in vrede
met God en elkaar… Die duif met die tak: een teken van vrede!
een groet uit de hemel – Sjaloom voor jou

In de tweede lezing hebben de discipelen zichzelf opgesloten. Ze zitten in huis… alles potdicht… Ze schermen zich af en sluiten de boze buitenwereld buiten.
Ze moeten adembenemende ervaringen…een plek geven.
Gun ons nou even de tijd om op adem te komen…
Wat zou jij doen als de doden opstaan?
Precies! Ramen en deuren sluiten!
Geruchten, vrienden vertellen…
Wat? Dat wil je niet weten…
Of juist wel, maar je durft niet…
Jezus opgestaan? Dat kan toch niet!
Maar… Hij zei het toch zelf: Ten derden dage zal ik…Ja, dat wel, maar…
het kan niet! Maria heeft hem gezien! Denk je dan dat ze liegt?
Nee, ik zou o zo graag willen dat het allemaal echt waar is…
maar het kan niet! Het is onmogelijk…

De opgestane Heer breekt hoogstpersoonlijk door de barrières heen!
Alsof er een duif met een olijftak binnenkomt: Er klinken woorden: Sjaloom … Amahoro …  Ik wens jullie vrede. O nee, het is geen duif. Andere tekens
doen zich voor… lit-tekens… doorboorde handen, een doorstoken zij…
Het verhaal vertelt zichzelf en Jezus herhaalt zijn groet:

Sjaloom, zoals men in Israël zegt…  Ik wens je vrede.
Peyongwa, zoals men elkaar in Korea begroet… Ik wens je vrede
Amahoro, zeg ik in Burundi tegen de gemeente als ik mijn preek begin en alle kerkgangers antwoorden uit één mond: Amahoro! Amahoro, ik wens je vrede…

Mooie woorden. Ja zeker… maar daar blijft het niet bij. Nee, de vicieuze cirkel wordt definitief doorbroken… Ze gaan iets heel nieuw beginnen…
Zoals mijn vader Mij gezonden heeft, zo zend ik jullie…
De discipelen worden van leerlingen tot gezondenen,
tot apostelen, tot mensen die niet alleen sjaloom
roepen, maar ook daadwerkelijk sjaloom brengen in het leven van mensen.

Het onmogelijke gebeurt bij ons spreekwoordelijk pas als Pasen en Pinksteren op een dag vallen en wat lezen we: Hij blies op de eerste paasdag over hen heen en zei: ‘Ontvang de heilige Geest.

Lieve mensen, in het Johannesevangelie vallen Pasen en Pinksteren op een dag!
Als het water breekt, wordt je gedoopt met Gods Geest. Als de vicieuze cirkels doorbroken worden… sta je als nieuw mens aan de overkant van de Schelfzee…
Dan begint je nieuwe leven op het tempelplein in Jeruzalem omdat je weet
dat je van leerling tot gezondene bent geworden… vanuit de
Raadhisstraat in Wognum.    

Op die manier kun je worden, de mens die ten diepste zou kunnen zijn:
Een mens die laat zien, wie God is. De mens, samen met anderen,
Gods naam waarmaakt tegenover medemensen:
Ik zal er zijn voor jou! Dat is geen business as usual;
Nee, dat geeft je leven zin. Daar mag je vandaag mee beginnen…
op zondag quasimodus geniti… als pasgeboren kinderen!
AMEN