Startzondag met Marcus 9:30-37

Gemeente van onze Heer Jezus Christus;  Lieve mensen van God.

In het evangelieverhaal van vandaag horen we volwassen mensen met elkaar
discussiëren over wie de belangrijkste zal zijn in het koninkrijk van God. Ze
steggelen over de ministersposten in het kabinet, waarvan Jezus de premier moet
worden. Ze zijn aan het formeren nog voor dat ze gekozen zijn. 

Ook dit verhaal laat weer zien, hoe actueel bijbelverhalen zijn.
Ze tonen ons een diep inzicht in de aard van de mens, toen en nu.
Mensenkennis kun je Marcus niet ontzeggen en daardoor herkennen we
onszelf in zijn verhalen.

Streven naar macht is van alle tijden en alle plaatsen. Je ziet het gebeuren in
de politiek, in de vakbeweging, zelfs in de kerk. Iedereen komt op voor
zijn/haar eigen mening en zijn eigen belangen. Daar is, naar het oordeel van
veel mensen ook helemaal niks mis mee!

 We moeten zorgen dat de Grieken in de eurozone blijven, niet omdat de gewone Griekse mensen slachtoffer zijn geworden van corruptie en van de eigen politici, maar omdat wij – als ze er weer bovenop zijn, geld aan ze kunnen verdienen. Dat is immers in onze maatschappij het hoogste goed: geld verdienen!

Als ergens op deze aarde mensen creperen vinden we dat niet leuk,
maar we doen er pas iets aan als dat ook in ons belang is… 
Dat geldt voor de wereldpolitiek, maar ook in het klein.

We steunen allerlei goede doelen, maar daar moet er wel iets tegenover staan,
oals de kans op een straatprijs of een jackpot.

Jezelf uitnemender achten dan de ander…
Je zelf belangrijker vinden dan de ander.
Het zit er diep in. Het zit in onze genen… het is onze natuur.  
In goede tijden is het een kwestie van eerzucht;
in kwade tijden zelfs een manier van overleven.

Er zijn ook mensen die zich volkomen dienstbaar opstellen…. uit pure eerzucht.
Ook door veel weg te geven, of veel voor een ander te doen kun je jezelf
belangrijk maken. we horen bijvoorbeeld de discipelen zeggen:
Wij hebben alles opgegeven om u te kunnen volgen.  


Jezus kent zijn pappenheimers.
Hij weet van dat oermenselijke streven naar eer,  glorie en onsterfelijkheid.
Hij kent ons door en door en weet dat we graag  het verschil willen maken; belangrijk  willen zijn, macht naar ons toetrekken.

  
Jezus kent de discussie… maar gaat er niet op in.
ij bestraft zijn leerlingen niet en vertelt ze al helemaal niet hoe ze belangrijk kunnen worden. Laat staan wie van hen nu al belangrijker is dan de ander.
Hij besteedt daar verder geen aandacht aan.
Om het op zijn West-Fries te zeggen: Hij laat het wezen.

Ja… maar ook weer niet helemaal.
Hij neemt een kind op en zet het in het midden.
Wie in mijn naam één zo’n kind bij zich opneemt,
neemt mij op; en wie mij opneemt, neemt niet mij op, maar hem die mij gezonden heeft.


Het doet me denken aan mijn vrienden in Burundi.  
In het huis van Sylvestre en zijn vrouw, wonen zeven kinderen.
Vier van henzelf en drie weeskinderen, die na de burgeroorlog achter bleven.
Ze hebben die kinderen opgenomen in hun gezin…
niet omdat ze zo graag meer kinderen wilden,
maar omdat die kids er ook niets aan kunnen doen,
dat hun ouders de oorlog niet hebben overleefd.

De liefde van mensen voor elkaar, verwekt een kind…  
Dat kind wekt weer nieuwe liefde bij mensen.
Kinderen ervaren de liefde van hun ouders, grootouders, broertjes, zusjes.

Als Jezus een van de duizenden weeskinderen uit zijn tijd in het midden zet
en zijn volgelingen uitdaagt zo’n kind op te nemen;
dan roept hij ons op die kinderen op te nemen in een kring waar liefde heerst.
In een familie, waar van hen gehouden wordt; in een gemeente waar naar hen wordt omgezien, zoals in die van Bwiza – die arme wijk van Bujumbura waar Sylvestres kerk staat.

Maar wat met het kind dat buiten zo’n liefdekring opgroeit?
Zo’n  weerloos, afhankelijk kind wordt het zwijgen opgelegd;
Ze worden tegen elkaar uitgespeeld.
Er wordt misbruik gemaakt van hun kwetsbaarheid …
Ze worden gedwongen tot kinderarbeid; om kindsoldaat te worden;
Ze krijgen te maken methuiselijk geweld; seksueel misbruik, kinderporn
en vergeet vooral die kinderen niet van ouders die ruzie maken en scheiden
Kinderen die in ingewikkelde  loyaliteitsconflicten hun weg  moeten vinden.

“En…”zegt Jezus,  als jullie zo’n kind, zo’n kwetsbaar mensenkind opnemen
in je kring van liefde, dan neem je mij op. Want ook ik ben zo’n kwetsbaar
mens… Hoe kwetsbaar zul je zien op Golgotha – en als je mij opneemt in de kring van liefde… dan neem je degene op die mij gezonden heeft…

Dan neem je DE LIEFDE zelf op in je kring.
Dan zie je niet alleen om naar je eigen belangen,
dan maak je je niet alleen druk om de dingen die jouw familie,
of jouw kerk, of jouw land aangaan; Nee, als je GOD opneemt in je leven;
als je IK ZAL ER ZIJN VOOR JOU een plek gunt in je bestaan,
dan strekt jouw zorg, jouw betrokkenheid,
jouw liefde zich uit naar alle mensen,
naar de hele schepping!

Maar ja dat moet je dan wel geloven.

Dan moet je wel durven vertrouwen die God.
Dan ontwikkel je een levensstijl die past bij de NAAM: Ik zal er zijn voor jou
Dan zet je je eigen belangen tussen haakjes om te ontdekken dat streven naar
algemeen belang, veel meer zin geeft aan je leven dan dat krampachtige gedoe
van politici die doodsbang zijn om te zeggen dat we solidair zouden moeten zijn
met de armen in de wereld. Ontwikkelingssamenwerking is geen kwestie van
liefdadigheid. Dat is een kwestie van gerechtigheid!  Dat doe je niet omdat jij zo graag wil helpen…
dat doe je omdat je vindt dat mensen rechten hebben;
dat kinderen recht hebben op onderwijs;
gezinnen recht hebben op onderdak;
dat doe je omdat je weet dat honger is niet zielig is, maar onrecht.
 

Dat is geen pleidooi om persoonlijk al het leed van de hele wereld op je nek te nemen. Je mag elke neiging om de Messias te spelen laten varen.  

Christenen in dit deel van de  wereld zouden eens wat minder bezig moeten zijn met zichzelf, wat minder moeten focussen op de in standhouding van hun kerken en kerkjes; Christenen zouden moeten stoppen met filmpjes over de Islam. Vrije meningsuiting prima, maar dan wel graag op basis van feiten. Producten als “Fitna” en “The innocence of Moslims” vertellen meer over de totaal irrationele angsten van de makers dan over die andere grote wereld godsdienst.
Als christenen nou een films zouden maken over de hoop die in hen leeft op
wereld die lijkt op Gods koninkrijk…

Als wij, volgelingen van Jezus, nou eens zouden laten ziendat we geloven
in een God die ons en alle andere mensen oproept tot het doen van recht
en het stichten van vrede…

Als onze kerken zich nou eens wat minder zouden manifesteren als hiërarchische
instituten, waarin de regels belangrijker zijn dan het geloof, de kerkorde gaat
boven de praktijk des leven en de gevoelens van mensen……

Als we ons eens wat meer zouden laten zien als een kring van ware liefde,
als een groep mensen die werkelijk begaan is met de aarde en allen die daarop wonen, dan zouden velen, en vooral de kwetsbaren, zich graag laten opnemen in zo’n
kring van liefde.

Geloof
in een God met zo’n prachtige naam: Ik zal er zijn voor jou!
Hoop op een wereld waarin die naam voluit wordt waar gemaakt
door mensen, voor mensen: Ik zal er zijn voor jou!

Liefde -spreekt er uit die naam…Die naam = LIEFDE

Steeds groter wordende kringen van liefde,
waarin kinderen worden opgenomen
waarin volwassenen zich laten opnemen…
op basis van de hoop, dat Jezus zich een plek verovert in hun bestaan.
in het geloof dat God zich verbindt met hun persoonlijk leven,
en met ons bestaan als gemeente….

Laten we, met Gods liefde als kompas, een nieuw seizoen ingaan.

Laten we, verlost van het streven naar macht en eigenbelang, proberen kerk te zijn.
Laten we zonder messiascomplexen proberen recht te doen en vrede te stichten… Hoe je dat doet?  

De eerste lezing eindigde met:
“Blijf de HEER, uw God, volgen en heb alleen voor hem ontzag.  
Leef zijn geboden na en luister naar hem;
dien alleen hem en blijf hem toegedaan.

That’s all! Dat het zo mag zijn…

Amen