Oudejaarszondag

Gemeente van onze Heer Jezus Christus
Lieve mensen van God

De kerkenraad besloot dat deze zondagsdienst ook onze oudejaarsdienst zou zijn.
Een wijs besluit, nu ze op twee achtereenvolgende dagen vallen.
In een Oudejaarsavonddienst op de morgen van de zondag onder het octaaf van
Kerstmis… is in elk geval geen plaats voor sentimenteel gedoe.

Dat het allemaal zo snel gaat, dat weten we nu wel…
Dat we geen idee hebben, waar de tijd blijft… is ook genoegzaam bekend.
De een is blij dat dit rotjaar voorbij is; terwijl een ander op voorhand zou
willen tekenen voor nog zo eentje – is ook geen nieuws. Dat hebben we allebei
wel meegemaakt… zeker de ouderen onder ons…  

Het jaar is voorbij – de crisis nog niet
Het jaar is voorbij –  de kerk loopt nog
steeds leeg, al hebben wij hier geen klagen.
Het jaar is voorbij –  de wereldvrede is
nog steeds niet uitgebroken
Het jaar is voorbij –  we zijn er nog… We
komen bijeen om moed te verzamelen 
voor aflevering 2013 van de soap, die we het leven
noemen…

Het jaar is voorbij en het lijkt wel alsof het allemaal geen fluit uitmaakt…
Staan we er heel anders voor dan een jaar geleden?
Is het wezenlijk anders dan in het jaar nul?

Jozef en Maria leven in bezet gebied… Het is crisis, de tollenaars graaien.
Deugnieten strijken bonussen op.  De
belastingen vliegen de pan uit.
Het eigen risico stijgt tot ongekende hoogte. 
De voedselbank maakt overuren
en de schuldsanering draait op volle toeren.
Het consumentenvertrouwen gaat volkomen onderuit
en de machthebbers maar roepen dat het de goede kant op gaat.

Ziet u, het is niet zo moeilijk om aan het eind van het jaar
een cynisch verhaal op te hangen.
Het is heel simpel om de zinloosheid van het bestaan
te onderbouwen met een kruising tussen een Bijbelverhaal
en een oudejaarsconference.

Maar daar ga je op oudejaarszondagmorgen niet voor naar de kerk… hoop ik.

Ik zal het u niet aandoen, maar als ik zou vragen waarom bent u hier eigenlijk?
Waarom bent u nou juist vandaag hierheen gekomen?
Tien tegen een of u weet het niet eens…
Gewoonte… ik ga altijd… Tja,  het is eeehhh…
de laatste kans, dit jaar… of zo iets.

Simeon en Hanna … Vraag ook hen niet waarom ze er zijn…
Ze zijn er gewoon… de een omdat hij het niet laten kan…
en de ander omdat ze niks anders te doen heeft…
Hanna is oud en versleten…

Simeon voelt – net als die ezel in het kinderverhaal op kerstmorgen –
dat er iets in de lucht hangt. Er staat iets te gebeuren…  er zit iets aan te komen.
Hij vermoedt dat het iets met de Messias te maken heeft.
Het hele afgelopen jaar heeft hij met ogen op steeltjes rondgelopen in de
tempel… zoekend naar tekenen van het komende rijk.
Het zat er ook dit jaar weer niet in…
Maar dan klinkt die naam…
J’shua  … God redt.

Je kunt een jaar niet mooier afsluiten!
Wat er ook achter je ligt aan gerommel, aan stommiteiten,
Wat je ook aan puinhopen hebt aangericht…
er wordt in de tempel een kind opgedragen door een besnijder
en die roept met luider stem over het tempelplein: 

Here God, schepper van hemel en aarde, dit is J’shua
Zijn vader en moeder gaan hem leren om te leven
als een kind van u. Halleluja…

Simeon neemt die vreugdekreet over…
zijn lofzang weerklinkt op datzelfde plein:

29 ‘Nu laat u, Heer, uw dienaar in vrede heengaan,

zoals u hebt beloofd.

30 Want met eigen ogen heb ik de redding gezien

31 die u bewerkt hebt ten overstaan van alle volken:

32 een licht dat geopenbaard wordt aan de heidenen

en dat tot eer strekt van Israël, uw volk.’



Die Simeon mag dan door en door Joods zijn,
hij hoort bij de stroming die Gods heil niet exclusief claimt voor Israël
hij heeft de redding gezien voor alle volkeren
het licht wordt geopenbaard aan de heidenen
hoort u dat: wij mogen ook meedoen  – –
de volkeren, de heidenen…

Op het moment dat Simeon deze geweldige woorden spreekt…
dansen onze voorouders hier nog rond de heilige eik,
gekleed in berenvellen… offerend aan Wodan en Donar.

Op het moment dat Jeruzalem de Heiland van de wereld begroet,
siddert men hier bij elke donderslag van angst… voor Donars dodelijke hamer…
Men herkent in donkere wolken die aan de nachtelijke hemel voorbij jagen
Nikkhar, Wodans zwarte knecht, die – kijkend door de rookkanalen van de hutten-
de zonden van de mensen noteert in het grote boek van oppergod Wodan…
Nikkhar schrijft in runen… het schrift dat Wodan zelf heeft uitgevonden. 

Wat een heerlijk bevrijdend verhaal horen wij dan vanmorgen…
We mogen de angsten achter ons laten … die horen bij die oude Germaanse goden.
Het heidendom van de natuurgoden, voor wie de zin van het menselijk bestaan
uitsluitend lag in de voortplanting… finito! 
– ook al kom je zo af en toe – zelfs in de kerkelijke leer – nog wel restanten tegen. 

We mogen de domme dingen die we deden, de fouten die we maakten,
de positieve acties die we toch maar achterwege lieten;
de keren dat we wegkeken bij mensen in nood;
de momenten waar we spijt van hebben…

Ze worden weggedaan en uitgewist …
ze vervliegen zoals het jaar 2012 is vervlogen…
Ze staan – als jij dat wilt – je geluk voor 2013 niet in de weg.
De missers van 2012 verknoeien – als jij dat wilt – de kwaliteit van 2013 niet.


O ja? Is alles zomaar ineens voorbij?
Komt het kind, dat al zo lang alle contact vermijdt, zomaar ineens weer langs? 
Zal de verhouding met die buurman, op 1 januari zomaar ineens weer goed zijn?
Zal die ellendige ziekte die het leven van zoveel mensen vergalt,
rond nieuwjaar verdwijnen? Zomaar, als sneeuw voor de zon? 

Er bestaan geloofsgemeenschappen, waar mensen  elkaar wijsmaken dat geloof een wondermiddel is, iets waardoor de dingen buiten jou om – zomaar vanzelf weer goed komen, als je daar God maar netjes om vraagt.
Daar neemt men noch het leven, noch het Christelijk geloof serieus.
Zo goedkoop is de redding van de wereld nou ook weer niet…

Herinnert u zich wat Simeon tegen Maria zei? Het zal jou pijn doen, Maria.
Alsof er een zwaard door je lijf gaat…
Je zult erbij zijn, Maria, als hij sterft aan het kruis van Golgotha.
Je zult zijn pijn ervaren, zoals een moeder pijn voelt van haar kind.
Je zult aan zijn graf staan – Maria – in de tuin van Jozef van Arimathea.
Zwaarder last is niet denkbaar, dan een eigen kind verliezen aan de dood.

De kerk van alle tijden en alle plaatsen heeft altijd beseft,
dat je die heel moeilijke kanten van het leven er wel bij moet houden,
om niet in een spotgoedkoop soort pseudogeloof te vervallen.

Zo van: als je gelooft ben je gelukkig, dus: als je niet gelukkig bent, geloof
je niet. Als je niet genoeg gelooft, zul je nooit gelukkig zijn… zie er maar
uit te komen.
Zo’n vicieuze cirkel wordt binnen de kortste keren een neerwaartse spiraal. 

De kerk van alle tijden en alle plaatsen heeft dat de eeuwen door beseft.
Onder het octaaf van kerstmis valt ook 26 december,
de gedenkdag van de Heilige Stefanus – de eerste martelaar.
Onder het octaaf van kerstmis valt ook 28 december, onnozele kinderen,
de kinderen van Bethlehem, omgebracht door Herodes.
Onder het octaaf van kerstmis valt ook 29 december, Thomas van Canterbury
ook vermoord om het geloof…

Acht dagen kerstmis betekent niet 8 dagen alleen maar lekker eten en mooie
gouden ballen in een boom… Nee, kerstmis is dat moet je niet vergeten,
het begin van een mooie droom… zongen de kinderen op kerstavond.

De droom namelijk dat daar waar honger wordt geleden,
een bakker aan de slag gaat. Nee, niet met toverbroodjes…
Hij staat gewoon om 4 uur ’s morgens op en werkt zich een slag in de rondte.

De droom dat daar waar wanorde heerst… een koning gaat regeren, die orde schept
in de chaos. Maar zo’n koning ondervindt tegenstand, want er zijn altijd
figuren die geen baat hebben bij recht en gerechtigheid – vraag dat maar aan
Obama.

De droom… dat mensen zich laten leiden, door mensen die het weten kunnen…
Een kinderkoor dat alles door elkaar zingt en roept en krijst… krijgt een dirigent,
die hen in goede banen leidt en er een koor van maakt van grote kwaliteit.

Het goede komt niet als bij toverslag …
het goede komt nooit vanzelf…
daar moet aan gewerkt worden…
daar moet soms voor geleden worden
daar is doorzettingsvermogen voor nodig
en dat kun je als gewone Andijker, Horinees of Wervershover niet aan,
zonder inspiratie. Daarvoor moet je je als gelovige telkens weer opladen
aan die oude verhalen. 

De oude verhalen die Jozef en Maria in de tempel brengen… omdat ze zich laten
leiden door de voorschriften van Thora…
De oude verhalen, die ons ook telkens weer samenbrengen in het Huis van de Heer
omdat we ons leven willen toetsen aan de Schrift,
om te ontdekken dat er dingen fout gaan …
Dat kan pijnlijk zijn, maar daar leer je van.
Je hoeft de bloopers van 2012 niet mee te sjouwen naar 2013

Je mag ze vandaag hier achter laten…

Maria wordt ook niet teruggestuurd naar Nazareth
met de boodschap dat het voor haar een pijnlijke aangelegenheid zal worden.

Ze krijgt de woorden van Channa mee…
Woorden van de genadige – want dat betekent die naam. 

Deze Channa spreekt de pijn niet tegen,
maar haar boodschap is er een van verlossing.
Een vrouw – 84 jaar weduwe. 7×12 jaar onvruchtbaar, zinloos leven.
Ze vertelt dat alle (7) onvruchtbaarheid van heel Israël (12) achter haar ligt,
en na ruim 100 jaar vna min of meer mislukt leven, prijst ze de Heer om dit ene
moment…  Sterker kan het niet verteld worden:

Alles wat vruchteloos tot nu toe vruchteloos was in leven, mag je achter je
laten. Je kunt in 2013 opnieuw beginnen, vanuit die unieke droom:
Mens worden naar Gods beeld…
Mens worden met Jezus als voorbeeld.
Jezus, die door zijn besnijdenis in het grote verbond met God
Jezus, die bij zijn besnijdenis, zijn naam ontving: J’shua God redt…
Jezus, die bij zijn joodse besnijdenis al meteen twee volgelingen had…
Simeon, die de heidenen erbij betrekt en Hanna, die alle onvruchtbaarheid van het
bestaan van zich afschudt bij het horen van die ene unieke naam: J’shua – – God redt

Je kunt in 2013 opnieuw beginnen, vanuit die unieke droom:
mens worden naar Gods beeld…
mens worden met Jezus als voorbeeld.
Mens worden zoals Jezus het ons heeft voorgedaan.

Dat het in 2012 zo mag zijn
met het oog op 2013 –
tot in eeuwigheid –
Amen…