…Ik zal u geven de kroon des levens

Lieve mensen van God,

Wie in de kerk belijdenis doet, wordt daarmee lid van een wereldwijde geloofsgemeenschap, de kerk van alle tijden en alle plaatsen.
Mevrouw Pietje Dekker, wier leven we hier vandaag in het licht zetten,
koos lokaal voor deze kleine gemeente, maar wist zich niettemin onderdeel
van een veel groter geheel: Gods wereldwijde kerk – Nee nog ruimer:
zijn allesomvattende schepping.

Alle mensen, kerkelijk gebonden of niet, vonden bij haar gastvrij onthaal.
Natuurlij had ze zo haar gedachten over de keuzes van haar uitzwermende kinderschaar. Maar zelf hield ze altijd voor ogen dat het ten diepste niet haar kinderen waren. Ze leefde veel meer vanuit de gedachte dat ze samen met haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen, mocht  behoren tot wat wel genoemd wordt, het huisgezin des Heren. En dat stukje “huisgezin des Heren” kwam elke zondag bijeen in haar huiskamer.

Sommigen gingen eerst naar de een of andere kerk, anderen niet;
maar jullie kwamen wel allemaal bij haar om de koffie.
Ook haar huisgezin was (en is) een hechte gemeenschap.
Zij was de mater familia, het stralende middelpunt van al die
broeder-en zuster-liefde.
Daarover heeft ze tegenover mij, bij vrijwel elk bezoek, haar intense vreugde uitgesproken. Met die eenheid in al jullie verscheidenheid,
 hebben jullie haar een geweldig plezier gedaan.
Dat zondagse koffiedrinken gaf haar leven
de laatste jaren zin.

Pietje was een familiemens; ze hield van gezelligheid en straalde die ook uit.
Toen ze een poosje in Lindendaal moest verblijven om te revalideren na een gebroken heup, vond iedereen daar het jammer dat ze weer naar huis ging.
Natuurlijk gunde men die lieve, hartelijke vrouw van harte de terugkeer naar haar eigen huis, maar men was er zeker van dat ze gemist zou worden en als
je haar dat vertelde, reageerde ze met een ontwapenend soort verwondering.

Zoals gezegd: een gezelligheidsmens… Als ze, toen ze dat nog kon, het dorp inging voor een boodschap of zo… liep het vaak uit omdat ze een bekende tegekwam. Op een gezellige avond werd het nogal eens: “blijve plakke
en nie wegkommen kennen.”

De vrouw die wij hebben gekend als Pietje Dekker is als Pietje Brouwer geboren op 17 juni 1921 in het Oost Groningse Scheemda. Ook in die tijd was dat, economisch gezien.  al een probleemgebied. Vader Brouwer ontvluchtte de werkloosheid en kwam met zijn gezin naar Andijk om hier als landarbeider aan de slag te gaan. We weten niet eens precies wanneer dat is geweest.
Ze heeft over haar kinderjaren nooit heel veel verteld,
maar er zijn foto’s, waar ze opstaat als leerlinge van de Kuiperschool .
Arie Dekker werd de liefde van haar leven. Met hem samen stichtte ze dat hechte gezin. Ze kregen drie zoons en een dochter.

Vader Arie werkte later o.m. bij Ford en bij Polva in Enkhuizen.
In hun tuin aan de Dijkweg stonden twee grote kippenschuren.
Daar zwaaide Pietje de scepter en tijdens het gesprek dat we maandag hadden, werd me duidelijk, dat ze – als het om de verkoop van die eieren ging – goed was in het delegeren. De kinderen werden al vroeg ingeschakeld bij het bezorgen van die vrije uitloop eieren avant la lettre.

Al dat zwoegen van zowel Arie als Pietje maakte ook vakanties mogelijk.
Ze huurden daartoe jaarlijks een vakantie onderkomen in Baarn.
Ze hebben daar als gezin mooie tijden beleefd.
Ze voelden zich daar thuis en dat kon ook niet anders, want dat vakantiehuisje was – je verzint het niet – een verbouwde kippenschuur.

Begin jaren 80, de kinderen waren inmiddels de deur uit, verhuisden ze naar de Viskuil. Al spoedig werd duidelijk dat vader Arie ernstige longproblemen had.
In 84 werd hij voor het eerst geopereerd in Utrecht; dat was daarna nog een keer nodig, maar ook dat mocht  niet baten. Op 5 februari 1991 moest ze afscheid nemen van haar Arie. Ze heeft daarna nog 12 jaar alleen op de Viskuil gewoond.

In haar weduwe zijn komt er een karaktertrek van Pietje tevoorschijn,
die in de rest van haar leven steeds belangrijker is geworden. Ze blijkt over het vermogen te beschikken om naast de goede, ook de minder prettige kanten van het leven te accepteren.
Natuurlijk was de dood van vader Arie een grote slag,
maar ze ging na een periode van rouw uiteindelijk niet zitten kniezen.
Ze veerde weer op en ondernam vakantiereizen samen met haar zus en twee vriendinnen. Ze trokken o.a. naar Luxemburg.

In 2003 verhuisde ze – op aandrang van de kinderen – naar haar appartement in het atrium van Sorghvliet. Daar voelde ze in eerste instantie helemaal niets voor, maar toen ze er eenmaal zat, was er geen betere stek dan juist die…

Ze zag altijd positieve kanten aan bijna elke situatie en wist daar van te genieten. Ik memoreerde als even hoe men in Lindendaal reageerde;
onder de bewoners van en de werkers in Sorghvliet was het niet anders.
Pietje Dekker haalde uit het leven wat erin zat, door iedereen te geven wat hem of haar toekwam, door vriendelijk te zijn voor alle mensen, door uiteindelijk met vreugde alle hulp en bijstand te aanvaarden
die in haar situatie nodig was.

Pietje Dekker is iemand die we niet moeten vergeten. Dat zou echt zonde zijn. In deze tijd waarin veel mensen denken dat hen tekort wordt gedaan;  want er wordt wat afgeklaagd en gezeurd…  Het is niet goed is of het deugt niet.
Zo niet Pietje Dekker. Zij was iemand die alle aspecten van haar bestaan uit Gods hand ontving.  Ook de heel moeilijke.

Toen er binnen een jaar tijd twee van haar zoons overleden heeft ze het een tijd heel moeilijk gehad, maar aan die levenshouding van “alles aanvaarden, want het is uit Gods hand” is ze altijd trouw gebleven.
Of ik het daar altijd mee eens was, was tussen ons niet relevant,
zij leefde vanuit die overtuiging en daaraan is ze trouw gebleven
 tot aan haar dood.
Wees getrouw tot in de dood en ik zal u geven de kroon des levens…

We mogen hier vandaag bijeen zijn in de overtuiging dat die belofte waar wordt. Ze wordt vandaag in de hemel gekroond met de kroon des levens.
Daarmee wordt verteld dat haar leven er een was van grote kwaliteit. 
Pietje Dekker-Brouwer is een onvergetelijke  vrouw.
Ze zal in onze harten voortleven als iemand die trouw is gebleven aan haar overtuiging…. Een overtuiging die niet bestond uit dogma’s of ingewikkelde redeneringen, maar die tot uiting kwam in haar onvoorstelbare vermogen om alles wat er gebeurde, te aanvaarden en plek te geven in haar leven
uiteindelijk ook in haar geloofsleven.

Als het gaat over iemand die zo kan leven, die zoveel kracht put uit de oude verhalen, die zo – in alle eenvoud – gelovig kan en durft te zijn…
dan mag je er als familie, vrienden, gemeenteleden, dorpsgenoten op rekenen, dat er een kroon op je leven wordt gezet. Dan mag je erop rekenen dat
dat leven- met- een-kroontje is geborgen bij God in de hemel.

Mensen komen daar thuis. Het is er goed, vredig en liefdevol…
Echt menselijk leven… intens humaan bestaan…leven met een kroontje…
of meer Bijbels uitgedrukt: eeuwig leven.

Voor wie zich bij zulke grote woorden niet thuis voelt – Je kunt het ook anders zeggen: Jouw hart is de plek waar Pietje Dekker voortleeft… Haar leven-met-een kroontje zet zich voort in jouw hart, in jouw manier van leven; in jouw beslissingen. Telkens weer als jij je afvraagt: Hoe zou ons moedertje dat hebben gedaan?  Telkens als je denkt: Oma zou hier niet boos om zijn geworden… telkens als je aan die lieve oude omi denkt…
is jouw hart haar hemel.   

Lieve familie, lieve gemeente…
er is ons een heel gewone en tegelijk heel bijzondere vrouw ontvallen
Van haar mag je zeggen dat ze is trouw gebleven tot in de dood,
trouw aan de overtuiging dat alles haar is geschonken door
Gods trouwe vaderhand en daarom wordt er vandaag 
in de hemelse gewesten een kroningsfeest gevierd…
Wie oren heeft om te horen die hore…
Wie goed luistert hoort al
de bazuinen klinken.

Amen