Bidden??

Gemeente van onze Heer Jezus Christus
Lieve mensen van God

Eens kijken of er op Andijk nog iets bijzonders  is.
Ik zet – bij terugkeer van een korte vakantie – mijn computer aan.
Even de e-mail te checken.
Te midden van tientallen andere, drie berichten vanuit de gemeente.
Beide ouderlingen hebben gemaild.
Twee berichten met slecht nieuws…  ziekte.

Het derde bericht meldde de thuiskomst van Mw. Dekker vanuit Lindendaal.
Ze is, drie maanden na haar val terug in haar huisje. In het verpleeghuis waren
we blij met haar herstel, maar vonden ze het jammer dat ze vertrok.
Ook als je 92 bent kàn het leven zinvol zijn

Dat deze bericht was dus goed nieuws, maar de eerste twee bepaald niet…
Mw v.d. Schaaf, zeg maar Jenny, heeft darmkanker. Halbe is verhuisd naar
Overvest.

Meneer Leegwater, zeg maar Rob, meldt zich af bij de tuincommissie van de kerk.
De lymfklierkanker van 14 jaar geleden is terug.
Twee nare berichten. Ik  ben even uit het veld geslagen…
Twee lieve mensen krijgen te maken met behandelingen
die je niemand toewenst…

Ik kijk in het leesrooster, wat de lezingen zijn voor vandaag. Abraham bidt
voor Sodom… en … Jezus leert zijn vrienden bidden.  Twee keer bidden..

Juist op het moment dat je God wel aan zijn haren uit die hoge hemel zou willen
bidden,  moet het op zondag over bidden gaan.

Voor moderne gelovigen is het stil gebed  belangrijk.

Samen- en toch privé  
Samen met anderen –  zonder woorden  – je gedachten laten gaan.
Gedachten die raken aan de dingen die leven op de bodem van je hart…
Woorden schieten te kort. God.
Om stil bij te worden.

Samen en toch privé!
Andrew en Netty waren in Taizé. Ze 
leerden er 34 nieuwe liederen maar wat vooral bijbleef was de stilte. Die
stiltes zijn vast een  reden waarom Taizé-vieringen
jongeren (zoals Andrew en Nettie). J zo aanspreken.  

Privé en toch samen…
Van de wereldjongerendagen in Rio melden deelnemers op Twitter en op Facebook
dat ze het geweldig vinden om samen te zijn met duizenden anderen – die ook bezig
met hun verhouding tot God. Dat is om stil bij te worden.



In “Trouw” las ik deze week een artikel over iconen. Gewone schilderijen… daar
kijk je naar. Jouw blik bepaalt wat jij ziet. Maar iconen keren de blikrichting
om. Iconen raken aan wat  jou bezighoudt, aan wat leeft op de bodem van jouw  hart. Je mag alles wat in jouw leven aan scherven ligt, in stilte delen met de
Heiland, de heelmaker. 

Samen stil worden is mooi, maar is dat alles?
Nee, maar in de stilte word je je bewust van wat er leeft op e bodem van je
hart. Dan vind je ook woorden: zorgen, spanning, angst, pijn…
Als de sores een naam heeft, wordt sores hanteerbaar.
Biddende mensen krijgen de regie terug.

Roept de radeloze gelovige:
“Wat heb ik aan regie, als de strijd toch niet te winnen is?”
“Wat als ik me verzet, maar me toch moet overgeven?”
Dan nog!  

Dan nog,  kies jij  het moment waarop je je overgeeft …
Dan nog , kies jij aan wie of aan wat je je overgeeft: aan de dokter, aan de
pijnstillers.
Pas keek ik met Karel Laport nog even terug op Grietjes ziekbed.  Hij  zei:
Op een zeker moment heeft ze aanvaard dat het niet anders kon.
Toen had ze er vrede mee. Grietje koos dat moment, om zich over te geven…
Zij gaf zich over en legde haar leven in de handen van haar God…
Vanaf dat moment had zij weer de regie.
Dat is om stil bij te worden.

Maar mag  je ook nog watvragen aan de Eeuwige!
Hoe moet je dan bidden? Leer ons bidden, vragen de leerlingen aan Jezus.
Leer ons bidden, net als Johannes .

Johannes, u weet wel, de man die opriep tot omkeer en vernieuwing.
Johannes, die niet bezuinigde op geloof, maar het wilde hervormen.
Johannes, die de komst van Gods koninkrijk aankondigt.
Johannes, die je oproept om alles wat Gods koninkrijk in de weg staat,
op te ruimen, weg te doen!  Die Johannes… leerde zijn leerlingen bidden…

Bij Johannes gaat het  niet om het indienen van verlanglijstjes .
Als je verlanglijstjes indient, probeer je God aan het werk te zetten
aan dingen die jij belangrijk vindt.
Terwijl het nu juist de bedoeling is dat jij aan het werk gaat,
aan dingen die HIJ belangrijk vindt. 
De biddende mens, is een mens die zich inzet voor Gods wereldwijde  koninkrijk.

Moderne mensen vinden het moeilijk om tijd te maken voor God.
Maar als we nou eens beginnen met  ons te realiseren dat Hij ons wil ontmoeten.
Dat is heel bijzonder  God, de eeuwige, de alomvattende, de overaltijd tegenwoordige  koning van het leven… neemt de tijd voor jou en voor mij.  

Waarom?  Omdat jij een van de  medewerkers bent in zijn plan – als je dat
wilt. Biddende mensen verlangen naar verbondenheid met dat plan, met dat koninkrijk. Die verbondenheid bepaalt je hele doen en denken.
Meedoen met dat plan geeft je leven zin…
Al biddend weet je weer waar je het voor doet…
Dat alleen al is een reden voor intense dankbaarheid.

Joodse gebeden zijn vaak één grote aaneenschakeling van lofprijzingen,
dankzeggingen en zegeningen.
Ik lees u een klein stukje van een heel bekend Joods gebed.
Het klonk ook al in de tijd van Jezus elke sabbat in de ochtenddienst… Het 18 gebed:

Gezegend Gij, Heer onze God
en God van onze vaderen.
God van Abraham en God van Izak en God van Jacob.
Grote, machtige en ontzagwekkende God,
allerhoogste God, die goede weldaden verricht
en het al tot zijn bezit vormt,
die de weldaden der vaderen gedenkt en de zonen van hun zonen
een verlosser brengt,
terwille van zijn Naam, in liefde. Koning, helper, bevrijder en schild.

Heilig zijt Gij en heilig is uw Naam en heiligen loven
U elke dag.
Gezegend zijt Gij Heer, heilige God.

 

Dat is heel andere taal dan die van onze verlanglijstjes.
Al biddend herinneren we ons Gods grote daden,
die we kennen uit oude vertrouwenwekkende verhalen.

Al biddend herinneren we ons Gods beloften en verwoorden we de hoop die in ons
is. Al biddend pleiten we, met Abraham – op Gods onverbrekelijke  liefde voor mensen.

Al biddende denken we aan de hele mensheid… en via die weg aan onszelf.
Abraham bidt voor Sodom, niet voor zijn neefje, maar voor de hele stad…

Sodom en Gomorra blijken  overigens reddeloos verloren.
Waarom?  Omdat er geen  minjan te vinden is. Geen 10 mannen die samen
een joodse minimum gemeente vormen.
Er is geen biddende gemeente, die de noden van de stad voor Gods aangezicht
brengt. Zo’n samenleving is op zichzelf aangewezen… en dat gaat mis!
Een samenleving waar geen visie op de toekomst bestaat,
In Sodom bestaat geen verlangen naar die verbondenheid met Gods koninkrijk,
en  het blijkt een poel van verderf te zijn, waar de drie mannen die bij Abraham gastvrij onthaal vonden,  niet als gasten worden ontvangen – maar in
prostitutie en vreemdelingendetentie verzeild raken.   

Alle beden van  het “Onze Vader” zijn gericht op een ander soort samenleving.
Die beden zetten niet God aan het werk, maar richten ons op het koninkrijk Gods.
Op het land van belofte. Op een leven met de kwaliteit die we eeuwig noemen. 
Ik loop een paar van die met u door…

Uw naam worde geheiligd…
Die Naam “Ik zal er zijn voor jou!”  is een oproep: Jij mag er zijn, voor de ander.
Voor de ander? Ja maar, toch ook wel een beetje voor mezelf?
Nee! En hoeft ook niet, want voor die ander, ben jij de ander…
en daarom is die ander er voor jou!  Dat vraagt nogal wat…
Ja, dat vraagt vooral vertrouwen… om geloof.

Ook de andere beden zijn oproepen aan ons: “Uw koninkrijk kome.”

Wie dat zegt, wil onderdaan zijn van die koning en die onderdanen bidden samen: Geef ONS vandaag het brood dat WIJ nodig hebben.
Niet  geef MIJ, maar: geef ONS;
Niet alleen mij en mijn gezin, maar ons
allemaal, al Gods kinderen, alle mensen!
Met minder kan het koninkrijk niet toe.
Wat dat betekent, als er hier overdaad heerst
en mensen elders te kort komen? Delen! Logisch, toch?

Vergeef ons onze schulden,
Zoals ook wij aan anderen hun schuld hebben vergeven.
Kwijtschelden van schulden is in onze samenleving eerder uitzondering dan
regel.
Dat is niet altijd en overal zo geweest.
Voor het jaar 1000 was het de rijken een eer, iemands schulden kwijt schelden.
Tot de elfde eeuw deed je recht, als je barmhartig en genadig was,
als je vervuld was van goedertierenheid en mededogen.
Nu ben je de man als je op je strepen staat en het onderste uit de kan weet te halen.

Er kan er in een gezin sprake zijn van schulden.
Als er een bewindvoeder aan het werk is, gaan de bank, het energiebedrijf en de belastingdienst voor. Dan is de portemonnee leeg. De koelkast ook…
Voedselbank kan! Wachttijd: tot drie weken.
Goddank blijkt er dan in de kerken nog iets bewaard te zijn gebleven
van de ethiek van duizend jaar geleden. Mensen gaan voor alles.

Noch onze Willem Alexander, noch bij Philip in België hebben gevangenen gratie
verleend toen ze aantraden. Het zou ook niet hebben bijgedragen aan hun populariteit. Zo iets als genade voor recht laten gelden, is er niet meer bij; in het
koninkrijk Gods is dat dagelijkse praktijk.

Jezus twijfelt er niet aan dat de  gebeden verhoord zullen  worden, als ze tenminste passen in zijn koninkrijksplan. Een vader geeft zijn kind toch geen stenen voor brood.

Hij vertelt daar nog een verhaal bij.  
Over die man die midden in de nacht bezoek krijgt,
niks in huis heeft en zijn buurman om wat brood vraagt.
De buurman geeft de broden…

Hij zou zich van pure schaamte de volgende dag niet durven vertonen,
als hij dat niet deed. Gastrecht is heilig…
Je buurman, die onverwachte gasten krijgt, niet te helpen…
Dat kan niet , je zou je rood schamen… 
Denk je dat God zich op die beschamende wijze zou gedragen,
als jij Hem iets vraagt, dat zijn koninkrijk dichterbij brengt?  

Het gaat in vers 8 niet om de onbeschaamdheid van de vrager… het zou beschamend
zijn om niet te geven… De vrager, vraagt niet voor zichzelf, maar voor die reiziger
die het ook niet voor zijn lol midden in de nacht aanklopt.

De vrager vraagt op grond van het gastrecht.
Vragen staat vrij, zo lang je vraag gericht is op recht en vrede…
Zulke vragen gaan ons korte termijn eigenbelang te boven…
Zulke vragen zijn gericht op het heil van alle mensen en via die weg ook op jouw
belang.

Het is als bij die iconen: de blikrichting wordt omgekeerd.
Als iets voor iedereen goed is, is het dat ook voor jou!

Maar misschien bent u wel blijven haken bij de slechte berichten uit de gemeente aan
het begin van deze preek. Wellicht vraagt u zich af:
Heeft het zin om te bidden voor een zieke?
Ja… als je die zieke ook laat weten dat je hem of haar in je gebeden gedenkt.
Niet om jezelf te prijzen, maar om die ander daarmee te steunen.
Heeft het zin om te bidden voor een eenzame?
Ja…  als je jouw gebed beschouwt als een oproep hem daarna eens op te zoeken.

Ziek zijn … en dan heb ik het niet over een zomergriepje,
 levert heel veel vragen op…
De manier waarop we met die vragen omgaan, bepaalt de kwaliteit van ons gemeente zijn… Zoek en je zult vinden, klop en er zal worden open gedaan.

De gemeente van Jezus Christus heeft een verhaal…waaraan mensen zich vast mogen klampen… De kerk heeft van oudsher een boodschap van heil…
voor alle mensen en dus ook voor jou!

Aan die boodschap mogen we elkaar samen biddend herinneren
– hier, in de kerk – maar ook tijdens een ziekenbezoek…
Als u daar behoefte aan heeft… vraag dan, want wie vraagt ontvangt
Klop, en u zal worden opgedaan
Dan kunnen we samen zoeken naar woorden
die jou de regie teruggeven
die leven menswaardig maken.

In de naam van de vader en de zoon en heilige geest
AMEN.