De zaaier

Lieve mensen van God,

Wij kerkmensen vinden het prettig als er in een preek iets aan de orde komt dat
ons het gevoel geeft: Dit gaat over mij.
Dat gebeurt wel eens, maar het gebeurt ook regelmatig niet. Ook bij ons vallen
de zaden soms op de weg , dan weer eens tussen de doornstruiken of op rots, die
zich net onder het oppervlak bevindt. Het verhaal van de zaaier hebben we al zo
vaak gehoord, zo vaak dat onze gedachten net zo gemakkelijk afdwalen als die
van Marije. Toch?

Jezus
vertelt een gelijkenis… In zo’n vergelijkend verhaal vertelt hij steeds iets
over hoe het toegaat in het koninkrijk van God.  Daarom had die meester in dat kinderverhaal het
over die heel fijne school. Over die school waar het leven goed is… Met een
beetje fantasie zou je kunnen zeggen: Meester Bart vertelt over een
koninkrijksschool…

Jezus vertelt over Gods koninkrijk… en in dat koninkrijk wordt kwistig met zaad
gestrooid. Niet van dat benauwde , maar met grote brede armgebaren wordt het
zaad over de akker uitgestrooid. Meester Bart zaait er vrolijk op los…
Hij begrijpt dat hij alleen maar kan zaaien… en dat het zaad tijd nodig heeft
om te kiemen en op te groeien en dan pas vrucht kan dragen.

De meester zaait verhalen… en hij leeft voor hoe je van zo’n school een koninkrijksschool
kunt maken… een school waar het leven goed is…

Een school waar Marije, Marije mag zijn… en die twee voetballertjes mogen best
denken dat een ander spel op het plein ondenkbaar is. Ja maar dat is het toch
geen koninkrijksschool… Menige schoolmeester uit mijn tijd, had Marije er
bijgesleept en die twee voetbaljochies een uitbrander gegeven.  Maar meester Bart doe het anders. Die vertelt
verhalen en brengt ze in praktijk.

Van de week toen ik met de voorbereiding bezig was, dacht ik…

Als ik nou zondag het verhaal van die zaaier gewoon navertel, zouden de
kinderen dan dat gevoel krijgen… dat gevoel van: Het gaat over mij.

Ik stelde mezelf de vraag:  zouden de
kinderen begrijpen dat sommige mensen wel iets doen met de woorden van God en
anderen niet en weer anderen even en weer anderen zolang het geen moeite kost? Zouden ze daarbij het gevoel krijgen van… hé, dit gaat over mij?  Ik dacht het niet…

Daarom heb ik die meester bedacht die het zaad uitbundig uitstrooit over de
Marijes en de Coentjes. Over de Martijnen, de Nieken en de Fátima ’s …

Meester Bart zaait zo wijd als de wind. Hij strooit zijn verhalen vrolijk in
het rond. Er vallen heel wat zaadjes op de weg naar het zwembad… daar zijn de
vogels mee weg.

Even schiet het op bij Marije, maar dat duurt niet lang.
Maar bij Fátima … Bij die ene met dat leuke hoofddoekje  op, is het zaad in goede aarde gevallen en het mooie is… dat ze de hele klas enthousiast krijgt voor dat plan…   Zelfs Jasper, die kleine hooligan.

Mooi hè… en er is niemand in die groep 7 die zegt: Oh, dat wordt toch niks, want dat hebben we in groep 5 ook al geprobeerd.
Niemand die zich verstopt achter eerdere mislukkingen… niemand die zich aan
zijn of haar verantwoordelijkheid onttrekt… iedereen bouwt mee aan die school
waar het leven goed is… en ze leveren allemaal hun bijdrage:

100voud – 60voud of — 30voud.

U vindt het misschien wel vreemd wat hier gebeurt … U zou mij kunnen verwijten
dat ik mijn eigen kinderverhaal aan het uitleggen ben, i.p.v. het Bijbelverhaal
over de zaaier. Maar, lieve mensen ik moet toch wat…

De uitleg van die gelijkenis hebben we gelezen. Die gaf Jezus zelf, dus wat zal
ik daar dan nog aan toevoegen? Nou, 
misschien een opmerking over de allerlaatste zin: Ze dragen dan ook
rijkelijk vrucht: 100voudig – 60voudig 
of — 30-voudig.

Dat is nog wel een raadselachtig zinnetje. Draagt een plant rijkelijk vrucht
als hij 30voud vrucht draagt, terwijl hij kennelijk ook 100oudig vrucht kan
dragen. Het scheelt nogal wat… zouden wij zeggen. Maar Jezus noemt het allemaal
rijkelijk vrucht dragen… Het maakt voor hem niet uit of het 30-, 60- of
100voudig is.

Dat is wel relaxed eigenlijk.Er schieten me wat beelden door mijn hoofd… Een jonge vrouw die een hele serie nare onderzoeken achter de rug heeft. Het resultaat: Uw kinderwens zal niet vervulling gaan. De teleurstelling is groot. Bij mijn zus is de derde op komst. Dat gaat allemaal vanzelf… Stralende zwangerschappen, vlotte bevallingen… en bij mij is het een en al ellende en narigheid. Ik kan daar zo verschrikkelijk jaloers op zijn… Echt waar, ik zeg het maar heel eerlijk. Ik vind het een vreselijk naar gevoel, maar het is gewoon zo. Ze wist van zichzelf dat ze op
dat moment zeker niet 100-voudig droeg.

Een oudere man ziet hoe bij zijn vrouw het grote vergeten begint. Er zijn
momenten dat hij vol begrip is voor het ziektebeeld, maar als ze op een dag
zijn naam vergeten is… nee,dat trekt hij niet. Dan slaan de stoppen door en
huilt hij en vloekt hij en moet hij oppassen dat hij geen geweld gebruikt…  Een paar seconden later realiseert hij zich weer, dat zij het ook niet kan helpen… 
Dan ben ik zo kwaad en voel me zo machteloos…
Hij weet van zichzelf dat hij op dat moment zeker niet 100voudig vrucht draagt.

Iemand kijkt terug op haar leven. Allemaal mislukkingen… De zaak, het huwelijk. Van de idealen waarmee ze begon is niet veel overgebleven.

Hooguit wat scherven. Wat nou 100voudig… nul-voudig zul je bedoelen! 
Iemand anders voelt zich niets waard omdat hij werkloos is geworden. O zeker, het was buiten zijn schuld, maar toch.30-voud, dat vindt hij nog veel.

Een collega met een halve baan en werk voor twee… Ik werk me een slag in de
rondte, maar de gemeente blijft klagen dat ze me te weinig zien…
Ik krijg het gevoel dat ik de 30-voud niet eens haal.

Hoort u wat er gebeurt. We zijn in onze cultuur zo ingesteld op het beste, op
topprestaties; dat we ook in ons geloofsleven 100-voudig vrucht willen dragen.
Met minder dan 100% nemen we geen genoegen. Dat kost een hoop stress,
en heleboel spanning, en we vragen ons talloze keren af wat de mensen van ons
zullen zeggen… en als het gaat om 30-, 60- of 100voud vrucht dragen, dan vragen
we ons eigenlijk af: Wat zal God wel niet van ons zeggen…

Velen denken dat God  met minder dan 100%
ook geen genoegen neemt. Velen zien God als minstens zo’n perfectionist als wijzelf… De lat ligt hoog! Als je ook ziet hoe Jezus dat doet… dat halen wij immers nooit.

We hebben de neiging om God op afstand te zetten. Die heel grote, hoge veeleisende God t.o.v. ons, kleine mensen, die heel gauw bang zijn om iets verkeerd te doen…
Wat zal God wel niet van ons zeggen? Hij stuurde mij ooit een asielzoeker uit
Burundi op mijn dak… “Laten we daar onze vingers maar niet aan branden,” was de
eerste reactie van de gemeente. Bang voor het onbekende… zelfs bang om het te
onderzoeken. Later collecteerden ze een ticket bij elkaar om zijn vrouw ook te laten overkomen.

6 Zoek de HEER nu hij zich laat vinden, roep hem terwijl hij nabij is.

7 Laat de goddeloze zijn slechte weg verlaten, 
laat de onrechtvaardige zijn snode plannen herzien.

   Laat hij terugkeren naar de HEER, die zich over hem zal ontfermen;

   laat hij terugkeren naar onze God, die hem
ruimhartig zal vergeven
.

 

Als die God zich ontfermt over de goddeloze…
als God de onrechtvaardige vergeeft,
waarom maken jullie je dan zorgen om 30- , 60- of 100voud?


Dat komt doordat we onze menselijke maatstaven projecteren op God.
Dat komt omdat wij denken te weten hoe God denkt, hoe god oordeelt…
Wij denken te weten hoe God naar ons kijkt… en ook naar anderen.
Wij menen zelfs over anderen te moeten oordelen.

Maar wat zegt de Heer daarover bij monde van Jesaja?

 8 Mijn plannen zijn niet jullie plannen, en jullie wegen zijn niet mijn wegen – spreekt de HEER.

9 Want zo hoog als de hemel is boven de aarde, zo ver gaan mijn wegen jullie wegen te boven, en mijn plannen jullie plannen.

Met andere woorden denk nou niet dat de ideeën die jullie er op na houden,
mijn ideeën zijn. Gods gedachten m.b.t. de mens gaan zelfs onze idealen nog ver
te boven. Zet alle ideeën over wat God wil, wat God vindt, over hoe God  oordeelt nou alsjeblieft uit je hoofd.

Want als je denkt dat je helemaal aan Gods normen voldoet, heb je
waarschijnlijk last van eigenwijsheid… en misschien zelfs wel van chronische
hoogmoed.

Als je denkt dat hij je niet meer aankijkt omdat je er zo’n zootje van hebt
gemaakt in je leven, dan onderschat je zijn ontferming, zijn vergevingsgezindheid,
zijn mateloze liefde.

 

Als je probeert je iets voor te stellen bij het begrip God, is het misschien niet zo gek om nog eens aan die zaaier te denken. Die boer die met brede armgebaren zijn barmhartigheid over de wereldakker strooit.

De boer die natuurlijk best weet dat een deel door de vogels wordt opgepikt…
die ook wel weet dat sommige mensen zo keihard zijn dat ze zijn vergevings-gezindheid niet willen accepteren;
die boer weet best dat hier en daar de barmhartigheid van mensen verstikt
tussen doornstruiken en ander onkruid; maar niettemin strooit hij  met 
brede armgebaren… zijn liefde, zijn barmhartigheid, zijn genade, zijn
vergeving rond… en wie profiteert daarvan?

De mens die ontvankelijk is voor zijn woorden van barmhartigheid, vergeving en
genade…  Dat leidt tot aanvaarding, aanvaarding van wie je bent;
aanvaarding van de uitdagingen die het leven je voorlegt,
aanvaarding van je taak:  worden wie je
zou kunnen zijn.

De talenten van de een zijn niet hetzelfde als die van de ander… 30/60/100
De een bereikt zijn bestemming door ontspannen te leven, vanuit die vergeving,
vanuit die genade…

Een ander bereikt zijn bestemming door zich in te spannen voor zijn gezin of
juist voor anderen… Voor de een is het een kwestie van loten…je eigen bestemming zien te vinden. Vrucht dragen op een andere mnier… misschien is 100-voud niet voor je weggelegd… maar 60 is ook mooi en 30 s ook goed.

Voor mantelzorgers, die soms de wnhoop nabij zijn, is het een zaak van vasthouden en volhouden. Zou dit jouw bestemming kunnen zijn? Kun jij misschien in deze situatie vrucht dragen? 30 –
60 – 100 voud?

Voor degene die met zichzelf in de knoop zit… zoek naar nieuwe uitdagingen!
Laat aan jezelf zien dat je niet waardeloos bent, omdat je weet dat God van je
houdt… Je zult 100voudig vrucht dragen. Wij mensen mogen een leven lang
toegroeien naar onze bestemming.

Waar die ligt? Dat weten we vaak niet… Daar groeien we in geloof naar toe, in vertrouwen op die ene die ooit beloofde.

IK ZAL ER ZIJN ook voor jou

Dat het zo mag zijn Amen.