Ze was bevrijd tot….

Lieve mensen van God…
Ja, zo wil ik u aanspreken vandaag, als mensen van God.
Het zou kunnen zijn dat u zich bij die aanspreektitel helemaal niet thuis
voelt.  Corry wel.  Voor Corry van der Kolk zijn alle mensen, mensen van God.
Van haar nemen wij afscheid vandaag: Corry van der Kolk, een mens van God.

Afgelopen zondag klonk, ook in de kerk van Opperdoes, die heel bekende tekst uit
het Oude Testament: Hoor Israël uw God is één!  Uw God is enig, uniek!

Zoals deze God is er maar een!

Dan denk je al gauw: O ja? Wat maakt die God dan zo uniek?
Deze God is de enige die zichzelf bekend maakt als: de bevrijder.
Deze God is uniek, omdat Hij mensen vrij maakt.
Vrij van alles wat de kwaliteit van hun leven in de weg staat

Er zijn religies die het leven beschrijven als… lijden.
Ik zal niet ontkennen dat lijden hoort bij menselijk leven.

Alles wat je overkomt kan een bijdrage zijn aan: kwaliteit van leven.

Zelfs het leren omgaan met lijden, voegt kwaliteit van leven toe.

Lijden is niet per definitie negatief, maar soms krijg je te veel van het goede.
Hartklachten, diverticulitis, macula degeneratie, artrose, osteoperose,
caraklachten, in beide oren een gehoorapparaat en tinnitus (oorsuizen).
Borst- en okselklieren verwijderd als gevolg van kanker, knieprothese, verzakte
blaas. Zesentachtig jaar, altijd moe, altijd pijn ondanks een flinke dosis morfine.
Elke ochtend komt iemand je wassen. Elke ochtend sta je – steeds voor een ander
– in je blootje.  De supermarkt aan het eind van de straat, is steeds vaker onbereikbaar. Elke dag brokkelt je zelfstandigheid een stukje werderverder af.

Wie Corrry kende, herkent het verhaal.
Corry heeft het allemaal lang gedragen.
Het heeft ook bijgedragen aan de kwaliteit van haar leven…
maar het werd op den duur… ondraaglijk te veel.

Toch heeft die ondraaglijke pijn heeft haar steeds dichter gebracht bij die unieke,
die bevrijdende God. Ze kwam steeds nader tot de Eeuwige, steeds dichter bij die kwaliteit van leven die God voor zijn lieve mensen in petto heeft.

Ik bedoel met die woorden niet dat ze steeds dichter bij het moment van
overlijden kwam. Want je hoeft niet dood te gaan om dat kwaliteitsleven te
ervaren.  Die kwaliteit was er hier en nu. Die kwaliteit werd zichtbaar in de manier, waarop zij met dat lijden omging.

 

Voor wat die pijn betreft was er geen uitzicht op ook maar de kleinste verbetering. Voor wat haar lichamelijke conditie betreft, was het uitzichtloos.
Ondraaglijk en uitzichtloos lijden.

Maar dood wilde ze niet, want dood ben je pas als je je niet meer verzet,
als je je overgeeft… Als je niet meer op een kwalitatief hoogstaande manier
kunt omgaan met pijn. In die zin kon ze met recht zeggen:
‘Wie wil er nou dood?’

Maar… verder leven in dit lichaam, was echter ook geen optie…
De kwaliteit van haar bestaan als weldenkende, zelfstandige, gelovige vrouw
ging zover teloor dat ze – alweer met recht – kon zeggen:
“Ik vraag alleen humaan te mogen sterven…
voor haar betekent dat:
op een humane manier oversteken naar dat land van louter licht…
op een kwalitatief hoogstaande wijze binnengaan in het land waar het leven goed is.
Op een humane manier een schuilplaats vinden in Gods vaderarmen.

“Ik vraag alleen humaan te mogen sterven. Is dat zo gek?”

Ik treed uiteraard niet in de overwegingen die artsen ertoe brachten haar de hulp, waar ze zo hartstochtelijk om vroeg, te weigeren.
Deze vrouw, Corry van der Kolk, die een leven lang hulp heeft verleend aan lijdende medemensen; die een groot deel van haar leven heeft besteed aan de opbouw van allerlei voorzieningen, die de kwaliteit van leven voor mensen moesten garanderen.

Deze vrouw werd – ik was er zelf bij – door een fysiotherapeut in ziekenhuis uitgemaakt voor een aanstelster. Ze schreeuwde het uit van de pijn, toen ze een wandeling door de gang moest maken… met een bekken dat van voor naar achter was gescheurd.

Er is Corry onrecht aangedaan… Maar ook daar heeft ze mee om leren gaan…
“Ik vraag alleen humaan te mogen sterven. Is dat zo gek?”
Nee, Corry, dat is helemaal niet gek en vragen staat vrij!
Maar haar artsen voelden zich niet vrij om aan haar verzoek te voldoen.
Zijzelf uiteindelijk wel. Zij voelde zich vrij om zelf die keus te maken…
Ze voelde zich vrij om die ook zelf ten uitvoer te leggen.
Ze herkende God als haar bevrijder.

Zijn grootse geschenk… haar leven, was niet bedoeld als een gevangenis.
Zij herkende in die ene God haar persoonlijke bevrijder.

Corry wilde niet dood… wie wil er nou dood?
Maar het verlangen naar leven in de pijnloze warmte van Gods vaderhuis;
het verlangen naar de kwaliteit van leven in de vrijheid die Christus belooft,
was sterker… en ze was ervan overtuigd, dat ook de dood haar daarvan niet
kon scheiden.

Hoe? Waar? Niemand die het weet – Corry ook niet…en dan toch… de moed vinden om die weg te gaan…  Het lef hebben om te kiezen voor de overkant. Corry was vrij… Ze was zo vrij om te vertrouwen op die ene, die unieke God.

Corry was afgelopen maandag zo vrij om in vol vertrouwen op haar bevrijder,
de sprong naar het licht te wagen. Wie van ons zou haar dat licht en die vrijheid
niet gunnen?


U had misschien bij deze gelegenheid wat meer levensbeschrijving van me
verwacht…U had wellicht gedacht dat ik zou vertellen over het gezin waarin ze
werd geboren, over haar jeugd, haar leven als religieuze, over haar carrière in
de verpleging en haar tijd in dat oer-protestante Opperdoes, het dorp dat deze
vrijgevochten, katholieke vrouw, een thuis heeft geboden.
Dat mag over Opperdoes ook wel eens gezegd worden.

 

Maar als u geïnteresseerd bent in haar levensbeschrijving.
Leest u haar boek maar: Leven in twee eeuwen, heet het.

Ik vond het fijn om hier vandaag haar leven te mogen zetten in het perspectief
van de Eeuwige, die zich bekend maakt als: IK BEN… je bevrijder!

Ik wens u allemaal van harte toe, dat de aanhef van dit verhaal uw deel
mag  zijn: Lieve mensen van God. Dat was de wens van de lieve mens van god
die wij hier vandaag gedenken.

Dat het zo mag zijn…

AMEN



De zegening van haar lichaam….

Gezegend je lijf en je leden –

waarmee je het leven hebt geleefd

Je hebt tot het einde gestreden,
met je lijf heb je alles beleefd:

 

Gezegend je hoofd – je was begaafd
Gezegend zij ook – je lieve gelaat
Gezegend je ogen, fel en toch zacht
gericht op de mens die zorg nodig had
en genoten van alles wat schoonheid bezat.

Gezegend je mond met een scherpe tong
die nooit liefdeloos klonk en o zo graag zong
dank voor de taal, waaruit meevoelen sprak

en die jou eigenste zelf tot uitdrukking bracht.

 

Gezegend je handen die zich biddend
vouwen om een rozenkrans
die bloemen plukten, brieven schreven,
en zich openden tot ontvangst

 

Gezegend je hart dat klopte

voor mensen totdat het stopte
omdat jij de sprong naar het licht wilde wagen

het licht door de duisternis heen wilde dragen

 

Gezegend je voeten, die zijn wegen gegaan 
die anderen aan zich voorbij laten gaan.

Gezegend de mensen die van je hielden
Gezegend het lichaam dat je bezielde

Gezegend
de mens, die gelooft in het leven
dat dwars door de dood gaat.
Gezegend de mens, die zo vrij durft te leven
dat ze ook voor de dooie dood niet opzij gaat

Gezegend Gods naam
IK BEN er voor jou
Hij doet zijn naam,

Hij is eeuwig getrouw

AMEN